Najnowsze doniesienia z prasy medycznej wskazują, iż stres oraz problemy emocjonalne matek w czasie ciąży powodują cztero lub pięciokrotne większe szanse urodzenia dziecka, które nadmiernie płacze. Niepokój, wyrażający się intensywnym płaczem, obserwowano szczególnie u noworodków tych matek, u których wystąpiło kilka czynników stresogennych, takich jak: objawy depresji, lęk, obawy przed macierzyństwem albo utrata pracy.

Zaburzenia snu, mierzone ilością wybudzeń w ciągu nocy oraz występowaniem przynajmniej jednego z siedmiu typowych zaburzeń snu, np. koszmarów nocnych, niechęci do kładzenia się spać czy kłopotów z zaśnięciem, obserwowano u noworodków matek, które w ciąży cierpiały na depresję lub doświadczyły stresu. Zaburzenia snu utrzymywały się u tych dzieci nawet do 30 miesiąca życia pozałonowego. Stres matek, zwłaszcza we wczesnym okresie ciąży, może negatywnie wpływać na rozwój mózgu płodu, co odzwierciedla się późniejszym niższym potencjałem intelektualnym (IQ średnio o około 10 punktów poniżej przeciętnej) oraz zaburzeniami mowy w wieku wczesnodziecięcym. Związek między środowiskiem, w jakim rozwija się płód, i jego późniejszym życiem próbuje tłumaczyć tzw. teoria programowania płodowego. Zgodnie z nią pewne czynniki środowiskowe mogą zakłócać kluczowe etapy w rozwoju mózgu i innych narządów nienarodzonego dziecka.