Kaszel to jeden z odruchów obronnych organizmu. Kaszlemy, aby z dróg oddechowych usunąć śluz, drażniące substancje czy drobnoustroje. Z powodu obronnego charakteru ten odruch uważany jest za pożyteczny i dlatego tak dużo kontrowersji wzbudza stosowanie – w celu jego zwalczenia – leków przeciwkaszlowych. Kaszel jest objawem choroby, ale przecież kaszlemy (najczęściej nie zdając sobie z tego w ogóle sprawy) także w pełnym zdrowiu (dzieci ok. 40 razy dziennie).

Najprostszym i najczęściej używanym podziałem jest sklasyfikowanie kaszlu ostrego i przewlekłego. Granicą jest tutaj okres 3 tygodni. Na przyczynę kaszlu może także naprowadzić jego charakter. Innym podziałem, mającym znaczenie głównie dla ustalenia sposobu jego leczenia, jest rozróżnienie kaszlu „wilgotnego” i „suchego”. Kaszel ostry u dzieci, podobnie jak u dorosłych, to przeważnie wynik wirusowych infekcji górnych dróg oddechowych, czyli popularnego przeziębienia. U małych dzieci może dojść nawet do 10 takich zakażeń w ciągu roku. Podczas infekcji wirusowej dochodzi do zajęcia i podrażnienia błon śluzowych przez zarazki, a także do ściekania wydzieliny z jamy nosowej po tylnej ścianie gardła. Oba mechanizmy wywołują kaszel. Leczenie jest tutaj typowo objawowe, antybiotyki nie są wskazane. Warto zapamiętać (i powiedzieć o tym rodzicom), że kaszel jest objawem, który ustępuje jako jeden z ostatnich w przeziębieniu. Trwa nawet do dwóch tygodni, a nierzadko jeszcze dłużej. Mówimy wówczas o tzw. kaszlu poinfekcyjnym. Kaszel ostry spotyka się także w innych infekcjach, np. w zapaleniu płuc czy zapaleniu oskrzeli.